Unreachable

ในมุมเงียบสงบมุมหนึ่งของเมืองโตเกียวที่แสงแดดยามเช้าลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้บานเก่า มีบ้านหลังเก่าหลังหนึ่งที่ยังคงหายใจอยู่ด้วยจังหวะอันอบอุ่นและเชื่องช้า ให้รักปรากฏตัว พาผู้ชมก้าวเข้าไปในบ้านหลังนั้นอย่างแผ่วเบา ราวกับเป็นแขกที่ได้รับเชิญให้มานั่งร่วมโต๊ะอาหารเช้า ฟังเสียงกาต้มน้ำเดือด เสียงรองเท้าแตะกระทบพื้นไม้ และเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่คุ้นเคยกันดีของหญิงสาวสามคนที่ใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน นี่ไม่ใช่เรื่องราวที่เปิดมาด้วยเหตุการณ์สะเทือนขวัญหรือจุดหักเหที่หวือหวา แต่เป็นหนังชีวิตที่ชวนให้เราค่อย ๆ ซึมซับความหมายของคำว่าบ้าน ผ่านความสัมพันธ์ที่ไม่ได้ผูกกันด้วยสายเลือด หากแต่ถักทอขึ้นด้วยเวลา ความห่วงใย และวันธรรมดานับพันวันที่ผ่านมาด้วยกัน บรรยากาศแรกที่สัมผัสได้จึงเต็มไปด้วยความอ่อนโยน...